Jak można uzyskać odpowiednią pomoc?Wielu spośród chorych na SM uważa, że rodzina i przyjaciele są nadopiekuńczy. Chorzy otrzymują więcej pomocy, niż potrzeba i są "chronieni" przed sytuacjami, w których chcieliby uczestniczyć.
Można sobie wyobrazić, co czują rodzice. Myślą oni na przykład tak: "Gdzie popełniliśmy błąd? Przed czym nie chroniliśmy naszego dziecka? Czy było coś , co zrobiliśmy źle?" Twoja żona / twój mąż zastanawia się być może: "Czy moje wymagania były zbyt duże? Czy byłam wystarczająco ostrożna? Co mogę zrobić teraz, żeby to naprawić?" Ludzie okazują często swoją miłość i oddanie przez opiekę nad innymi.
"Ja chcę dalej żyć tak, jak do tej pory i nie mam akurat teraz żadnych objawów". Moja żona gada nieustannie o tym, że mam SM. Mówi: "Nie koś trawnika, nie obcinaj żywopłotu", tylko dlatego że jakaś pielęgniarka powiedziała coś na temat oszczędzania sił. Moi rodzice ciągle spoglądają na mnie i pytają, czy nie za mało wypoczywam. Moi przyjaciele wyglądają także na zaniepokojonych. Wszyscy traktują mnie cały czas jak chorego człowieka".
Chyba musisz spróbować usiąść z rodziną i przyjaciółmi, by otwarcie porozmawiać i wyjaśnić, jak to z tobą jest. Aby zmniejszyć ich niepokój możesz powiedzieć im wyczerpująco, na co cię stać, z czym sobie radzisz. Możesz podkreślić, że chcesz być tak samodzielny, jak to tylko możliwe ale że cieszy cię także to, że oni chcą ci pomóc i współpracować z tobą. Musisz wytłumaczyć im, że dla zachowania poczucia własnej wartości ważne jest, żebyś był tak niezależny, jak to tylko możliwe. A także, że fizyczna aktywność nie pogarsza twojego stanu, lecz jest korzystna i konieczna, nawet jeśli objawy akurat w tym momencie byłyby bardziej odczuwalne.
Gdyby okazało się, że rozmowa na ten temat z twoimi najbliższymi nie jest możliwa, wtedy możesz uzyskać pomoc w poradni rodzinnej.