Czy stosuje się jakieś leczenie przy SM?Nawet jeśli nie ma jeszcze takiej kuracji, która może zatrzymać lub w inny sposób wpłynąć na długoterminowy przebieg SM, to jednak dużo można zrobić, aby złagodzić objawy oraz ułatwić choremu na SM życie z tą chorobą. Mowa tu o tym, co może zrobić zarówno lekarz i personel szpitalny, jak i o tym - może przede wszystkim o tym - co chory może sam.
W miarę postępów w badaniach nad podstawowymi przyczynami SM, sprawdzane będą różne metody zwalczania choroby. To musi być traktowane wyłącznie jako eksperyment i nie może być uważane za "kurację", zanim nie zostanie zatwierdzone naukowo. Poczynione ostatnio badania dotyczące leczenia z zastosowaniem komory ciśnień, interferonu oraz leków hamujących odporność wykazały, że nie mają one żadnej wartości przy leczeniu SM.
- Ostry rzut przypadku ostrego rzutu, szczególnie we wczesnym stadium choroby, pewne rezultaty może dać kuracja z zastosowaniem ACTH oraz kortyzonu (steroidy).W wielu przypadkach uważa się, że rzut bywa łagodniejszy i trwa krócej, niż wtedy, gdy nie zastosuje się żadnego leczenia. Kuracja ta nie ma wpływu na dalszy przebieg choroby. Istnieje ryzyko przedawkowania oraz wystąpienia skutków ubocznych.
- W chronicznych, postępujących formach SM stosowanie steroidów nie daje żadnych efektów - mogą one jedynie zaszkodzić.
- Spastyczność - tzn. stan podwyższonego napięcia w mięśniach - może niekiedy być problemem, który daje się złagodzić lekami. Często jednak napięcie mięśni może być pomocne, np. gdy powoduje, że można stanąć na nogach, chociaż mięśnie są porażone.
- Wielu chorych na SM najczęściej skarży się na problemy z utrzymaniem moczu. Tu medycyna może pomóc.
- Tremor - tzn. drżenie. U wielu silnie zaatakowanych chorobą tremor może stanowić poważne utrudnienie, które wpływa na zdolność wykonywania codziennych czynności. Czasem medycyna może tu być pomocna.
- Problemy psychologiczne. To całkiem naturalne, że diagnoza SM może prowadzić do depresji i lęków. Takie czynniki mogą pogorszyć te objawy SM, które już masz. Będziesz wtedy potrzebował skierowania do opiekuna społecznego, psychologa lub psychiatry, lub grupy wsparcia, aby uzyskać pomoc w pracy nad swoim problemem.