Zastosowanie kopolimeru I w terapii SM 15 czerwca 2000 r. w Warszawie odbyło się posiedzenie Oddziału Warszawskiego Polskiego Towarzystwa Neurologicznego, na którym omówiono immunoterapię stwardnienia rozsianego z zastosowaniem kopolimeru I.
Kopolimer I - octan glatirameru (Copaxone firmy Aventis) to mieszanina czterech aminokwasów, której działanie polega na utrudnianiu rozpoznawania antygenu przez MHC II (główny układ zgodności tkankowej, odpowiedzialny za prezentację antygenów). Odbywa się to poprzez naśladowanie zasadowego białka mieliny, przypuszczalnie pełniącego rolę autoantygenu.
Mimo że kopolimer I ma odmienny mechanizm działania niż betainterferony, to podobnie jak one ma za zadanie zwolnienie postępu choroby. Nie jest lekiem przeznaczonym do leczenia rzutu. Jego skuteczność w zakresie zwalniania postępu choroby jest porównywalna do skuteczności betainterferonów, to znaczy redukuje on częstość występowania rzutów o około 30% (w obserwacji 24-miesięcznej - 20%, 36-miesięcznej - 32%). Terapia kopolimerem I nie zabezpiecza przed wystąpieniem rzutu w trakcie jego stosowania. Wówczas postępuje się zgodnie ze schematem jak przy betainterferonach, czyli stosuje się wlewy dożylne z solumedrolu.
Kopolimer I podaje się codziennie podskórnie w dawce 20 mg. Podobnie jak betainterferon powinno się go przyjmować długotrwale (przez co najmniej 2 lata). Nie ma istotnych przeciwwskazań do dłuższego stosowania leku, jak również w czasie jego stosowania nie rozwija się tolerancja na lek (nie powstają przeciwciała neutralizujące). Rzadziej niż przy leczeniu betainterferonem obserwuje się objawy niepożądane, takie jak: objawy grypopodobne, miejscowe reakcje skórne w miejscu wstrzyknięcia, depresja. Lek nie wpływa na enzymy wątrobowe oraz obraz krwi. Głównie występuje słabiej wyrażona reakcja miejscowa oraz przemijająca reakcja systemowa w postaci krótkotrwałego osłabienia, zaczerwieniania twarzy, przyspieszenia czynności serca. Nie należy po podawać u kobiet w ciąży lub zamierzających zajść w ciążę.
Obecne wskazania do stosowania kopolimeru I są podobne jak do beteinterferonu, to znaczy najbardziej celowe jest rozpoczęcie leczenia w początkowym okresie choroby, przy stosunkowo niedużej niesprawności (wyniki leczenia były najlepsze u pacjentów z niesprawnością w skali EDSS 0-2 pkt), przy częstych rzutach (to jest co najmniej 2-3 rzuty w ciągu ostatnich 2 lat).
Cena leku jest porównywalna do ceny betainterferonu. Lek jest zarejestrowany w Polsce od maja 2000 r.Lek.med. Renata Samocka
 |
Drodzy
Czytelnicy!
Co
nowego, czyli o starym inaczej:
Zaburzenia
czynności oddechowych w SM
Zastosowanie
kopolimeru I w terapii SM
Pomyśl...
warto...
Dwie
bryły lodu
Między
nami: Gwoździe w mózgu
Listy,
listy, listy
Prawo
i my: Wreszcie
Razem:
Co,
gdzie, kiedy w PTSR |