Vademecum tych, co od niedawna

    Od rozpoznania minęło już kilka lat. Choroba skrada się podstępnie. Jak kropla wody drążąca skałę, nieustannie zmienia stan faktyczny. Budzisz się i czujesz różnicę. Oceniasz swoje siły i wiesz, że nie dasz rady. Mimo to próbujesz. Nie poddajesz się, walczysz.
    Nie akceptujesz obecnej sytuacji. Rozumiem to. Spróbuj jednak spojrzeć na to inaczej. Potraktuj chorobę jak lokatora, z którym przyszło ci mieszkać. Nie lubisz go, ale żyjecie we wspólnym domu. Niech jego obecność nie ogranicza twoich zainteresowań, potrzeb, staraj się odkrywać wciąż nowe światy. Bądź czynnym, jeśli nie ruchowo, to chociaż umysłowo. Niech przesłanie to towarzyszy ci codziennie.
    Spójrz za okno. Już wiosna. Za chwilę rozkwitnie tysiącem barw, które w ostrym słońcu wydadzą ci się bardziej intensywne. Wsłuchaj się w dźwięki, które dobiegają z zewnątrz. Może to ptak, może pies. Poczuj woń pierwszych kwiatów, poczuj wiosnę. Uwolnij umysł, niech unosi się swobodnie.
    Pozwól sobie na marzenia. To one przybliżają cię do ich realizacji. Pomyśl, być może pewnego dnia Twój lokator wyprowadzi się, a ty pozostaniesz wolnym, szczęśliwym człowiekiem.
    A ja? Wracam do pracy nad nową kompozycją. Nazwałam ją "wiosenne natchnienia". A popołudniu? Kurs internetowy.

E.

---

Drodzy Czytelnicy! Co nowego, czyli o starym inaczej: Postępowanie w SM (zalecenia II Kliniki Neurologii IPIN) Pomyśl... warto... Trud pojednania Między nami: "Szybkich nie tańczę" Sm-pl - dyskusje Vademecum tych, co od niedawna Listy, listy, listy Moi kochani! Razem: Co, gdzie, kiedy w PTSR